annenobels_tweedeling_60x90cm

annenobels_groenedeur_60x90cm

annenobels_sunnyday_50x60cm

annenobels_50x60cm_cornered

annenobels_50x60cm_lefthanging

annenobels_blauwevloeistof_60x80cm

annenobels_helpendehand_60x90cm

annenobels_raamsilhouette_60x90cm

 

The cracks were barely visible at first, now they run long and deep. Wooden floorboards creak and bend gently. Traces of forgotten footsteps are ingrained in the stone floors.
These tranquil locations are almost completely cut off from the outside world. Light Spots are the only connection, but they just emphasize the void. Once the rooms were filled with life, now they are abandoned and have fallen into disrepair.
It’s the sense of temporality that makes the desire to live so intense.
When I experienced this, standing still became much more valuable.

Scheuren die eerst amper zichtbaar waren, zijn nu lang en diep. De houten vloeren kraken zwaar en buigen zachtjes door. In het steen zitten de ingesleten sporen van vergeten voetstappen.
Deze verstilde plekken zijn bijna volledig afgesloten van de buitenwereld. Lichtvlekken zijn de enige connectie, maar benadrukken enkel de leegte. Eerder waren de ruimtes gevuld met leven, nu zijn ze verlaten en in verval geraakt. 
Het is het besef van tijdelijkheid dat het verlangen naar bestaan intensiever maakt. Daardoor werd stilstaan voor mij zo waardevol.

Hier vindt u een recensie over deze reeks: Recensie ‘Een verlangen naar licht 2016’